Łyżwiarstwo figurowe
Posted on maja 28, 2010 under Łyżwiarstwo figurowe | No Comment
Łyżwiarstwo figurowe jest sportem zimowym, polegającym na jeździe po lodzie na łyżwach. Wykonuje się podczas jazdy elementy takie jak skoki, piruety i podnoszenia łącząc je ze sobą. Jest to dyscyplina najbardziej znana ze wszystkich sportów zimowych. Łyżwiarz musi mieć bardzo dobrą kondycje. Elementy gimnastyczne wymagają gibkości ciała oraz poczucia rytmu, musi on również poruszać się z gracją do czego bardzo przydają się umiejętności taneczne. Dlatego też łyżwiarstwo figurowe wymaga uczęszczania do baletu, siłowni oraz na gimnastykę artystyczną. Wyróżnia się kilka konkurenci w których biorą udział zawodnicy, jest to: jazda indywidualna, par sportowych oraz tanecznych i łyżwiarstwo synchroniczne. Odpowiedzialność za łyżwiarstwo figurowe we wszystkich krajach odpowiada Międzynarodowa Unia łyżwiarska stworzona w 1892 roku. Wprowadziła ona wiele zmian, między innymi za ich zgodą w zawodach przez nich organizowanych w mogą brać udział amatorzy w kategorii adult skating. Niestety zarazie jest to wprowadzone tylko w USA, Kanadzie i państwach Europy Zachodniej. W tych konkurencjach biorą udział głownie młode osoby ale nie jest to rutyną gdyż zasady nie ograniczają zawodników wiekowo. W 2003 roku w adult skating Amerykanin zadziwił wszystkich wykonując po raz pierwszy w historii skok potrójny zwany toeloopa. Obecnie istnieją dwa sposoby oceniania zawodników pierwszy stary szóstkowy i utworzony po Igrzyskach w Salt Lake City Code of Points, który jest ciągle udoskonalany. W pierwszym systemie łyżwiarzy oceniało dziesięciu sędziów, którzy mogli przyznawać dwie oceny w skali od 0.0 punktów do 6.0. oceniana była osobno wartość techniczna programu jak i wrażenia artystyczne przy czym druga ocena była ważniejsza niż pierwsza i miała decydujące znaczenie podczas remisów. W Code of Points sędziowie posiadają wartości bazowe elementów które zawodnik musi wykonać co powoduje że ocena jest bardziej obiektywna.
Mnichowie żyjący na terenie europy w średniowieczu uprawiali sport, który zapoczątkowała tenis ziemny. Dawniej piłka odbijana była dłonią, potem stworzono specjalną rękawice ułatwiające to zadanie, aby w końcu zacząć używać specjalnych rakiet. Piłka również ulegała zmianą, wykonana była na samym początku z materiałów naturalnych takich jak drewno, skóra dopiero w późniejszym okresie zastąpiono je lepszymi i wytrzymalszymi materiałami sztucznymi. Gra ta zyskała ogromną popularność przede wszystkim wśród władz Francji i Wielkiej Brytanii. Istnieje nawet mit mówiący o tym, że serw wymyślił Henryk VIII. Z biegiem lat tenis ziemny był udoskonalany między innymi przez Harrego Gema i jego przyjaciela Augurio Parerą. Pierwszy mecz rozegrali w Birmingham. Oni również wraz z Fredericiem Haynesem oraz Arthurem Tomkinem stworzyli pierwszy w historii klub tenisowy. Tenis ziemny rozgrywany jest na specjalnym korcie. Gra ta polega na przebiciu piłki ponad siatką na drugą stronę, przy pomocy rakiety w taki sposób, aby przeciwnik miał jak największe trudności z jej ponownym odbiciem. Rywalizować mogą ze sobą dwie osoby i rozgrywka nosi nazwę singiel, oraz zespoły dwuosobowy jednej płci ? debel, albo mieszanych ? mikst. Każdy kort ma zawsze 23,78 m jednak różnice pojawiają się w szerokości. Gdy gra toczy się między dwoma zawodnikami pole gry ma 8,23 m jednak w przypadku gry podwójnej 10,97. boisko podzielone jest na dwie równe części przez siatkę umieszczoną na wysokości 91,4 cm na środku i 107 cm przy liniach bocznych. Tenis ziemny posiada kilka podstawowych zasad, które trzeba opanować w celu prawidłowej gry. Po pierwsze aby wygrać mecz trzeba zdobyć odpowiednią liczbę setów w przypadku gry kobiet 2 ,a mężczyzn 3. Set zdobywa się poprzez wygranie 6 gemów i co najmniej dwupunktowej przewadze nad przeciwnikiem. Podczas jednego gema serwuje zawsze ten sam gracz, wygrywa ten zawodnik, który zdobędzie 4 punkty mają oczywiście znów dwa punkty przewagi.
Tenis stołowy jest jednym z najpopularniejszych sportów na świecie, który powstał w Anglii w latach 80. XIX wieku. Inną popularna nazwą tego sportu jest ping pong. Gra polega na odbijaniu piłeczki na drugą stronę w taki sposób aby przeleciała ona nad siatką i odbiła się tylko raz po przeciwnej stronie stołu. Zawodnik do tego celu wykorzystuje specjalną rakietkę. W Grze biorą udział 2 lub 4 osoby. Gra pojedynczy nosi nazw singiel, a podwójna debel. Rakietka podzielona jest na dwie połączone ze sobą części: deski i okładziny. Pierwsza cześć zrobiona jest z kilku warstw sklejek i musi zawierać minimum 85% drewna, pozostała cześć materiałów jest dowolna. Okładziny dopuszczane są tylko w kolorze czarno-czerwonym. Gra odbywa się zawsze na stole o wymiarach 2,74 m na 1,525 m. Znajduje się on na wysokości 76 cm. Stół dzieli na środku siatka na wysokości 15,25 cm. Gra nigdy nie jest ograniczona czasowo trwa do zdobycia trzech setów lub w przypadku bardziej prestiżowych zawodów czterech. Set wygrywa się zdobywając jedenaście punktów. Los zawsze decyduje kto rozpoczyna grę. Szczęśliwiec decyduje kto rozpocznie grę od serwisu i którą połowę stołu zajmie. Zawodnicy serwują na przemian po dwa razy, chyba że obydwaj gracze mają po 10 punktów wtedy tylko po jednym razie. Aby wygrać set należy mieć także dwa punkty przewagi nad swoim rywalem. Punkty przyznaje się gdy przeciwnik nie odbije piłki, która odbiła się tylko raz na jego połowie lub pozwoli na kilkakrotne odbicie się ping ponga. Przeciwnik zdobywa punkt gdy nie trafimy piłeczką w stół, nie przejdzie na drugą stronę stołu lub po odbiciu odbije się kilkakrotnie na przeciwnej połowie. Każdemu z zawodników wolno odbijać ping ponga tylko rakietką no i częścią ręki którą ją trzyma do nadgarstka. Dyscyplina ta wymaga szybkich i kreatywnych decyzji gracza.
Sumo pochodzi z Japonii. Sport ten zaczął być uprawiany już w pierwszej połowie VIII wieku. Mało kto zdaje sobie sprawę jak bardzo w Japonii odnosi się on do tradycji. Walka zawodników poprzedzona jest rytuałami, sypią oni trochę soli oraz piasku na arenę w celu oczyszczenia miejsca. Chwianie się poprzez podnoszenie na przemian nóg ma za zadanie odpędzić lub zwyciężyć złe duchy. Struj sędziego też ma szczególne znaczenie gdyż przebiera się on w szaty kapłana shinto. Należy także pamiętać o charakterystycznym daszku, okapie nad miejscem walki przypominającym, że dawniej walki odbywały się w świątyni. Rywalizacja odbywa się zawsze w kole o średnicy 4,55m i umieszczonym na wysokości od 30 do 60 cm. Sport ten polega na wypchaniu przeciwnika poza linie przy pomocy rzutów, popychań udzieleń własną masą ciała i tym podobne. Zasady mówiące o podziałach na grupy i system rankingowy pojawiły się w 1927 roku. Mówią one że wszystkich zawodników rozdziela się na 6 grup zwanych dywizjami. Każda z nich z kolei dzieli się na stopnie zawodnicze. Trzeba pamiętać że suma wszystkich zawodników wynosi zawsze 42. Przyjęte zasady doprowadziły do tego że spośród kilkuset zawodników nie ma dwóch,
Squash wywodzi się z Wielkiej Brytanii, obecnie sport ten jest uprawiany na każdym kontynencie. W 153 państwach gra się w squasha a duża liczba krajów wchodzi w skład Światowej Federacji Squasha. W Polsce sport ten pojawił się około 10 lat temu i ciągle zyskuje nowych fanów. Niestety w dalszym ciągu nienależny o do dyscyplin sportowych wpisanych na oficjalną listę przez Ministerstwo Sportu Rzeczypospolitej ani nie jest dyscypliną olimpijską. Squash polega na odbijaniu piłki o ścianę w wyznaczonym polu ograniczonym liniami w taki sposób aby druga osoba miała problemy z jej odbiorem i odbiciem. Zasady squasha są bardzo proste. Kort do gry ma określone wymiary przez Międzynarodową Federacje Squasha i powinno mieć 9750mm długości i 6400mm szerokości. Kort powinien posiadać ściany ze wszystkich czterech stron. Podłogą najczęściej jest parkiet a ściana tylna jest zwykle ze szkła. Na boisku znajdują się różne linie które ni liczą się do pola i trafienie w nie uważa się za aut. Gracz aby wykonać serw musi znajdować się na swoim polu serwów jest to zawsze najmniejszy prostokąt leżący na jego połowie. Aby serw został wykonany poprawnie przynajmniej jedna noga zawodnika musi znajdować się w polu serwów i musi zostać wykonany nad środkową linią na ścianie frontowej, a potem piłeczka musi upaść na stronę przeciwnika. Oczywiście piłka może jeszcze wcześniej odbić się od szyby lub ściany. W czasie gry piła tylko raz po odbiciu od ściany może odbić się od podłogi, a po odbiciu przez gracza musi odbić się od ściany frontowej wyżej niż linia znajdująca się na samym dole. Zawodnik musi w taki sposób odbijać aby piłka nie została przez niego zasłonięta. Gra trwa do uzyskania 9 lub 11 punktów. W tradycyjnym systemie sędziowania uważa się że punk może zdobyć jedynie osoba serwująca i wtedy gra się do 9 pt. Drugą możliwością jest system nazwany PARS gdzie punkt zdobywa zwycięzca każdej piłki i tedy gra trwa do uzyskania 11 punktów.